چند هفته پیش که در اتاق معاونمان پق زدم زیر گریه، فردایش برایم ایمیلی فرستاد که اولین خطش جمله زیر بود...

"خداوند بی نهایت است و لا مکان و بی زمان، اما به قدر فهم تو کوچک می شود، به قدر نیاز تو فرود می آید،

به قدر آرزوی تو گسترده می شود و به قدر ایمان تو کار گشا..."

از آن روز به بعد هر روز و هر روز این جمله را می خوانم و قلبم از اطمینان به حضورش آرام می شود...